پیام جدید از پشتیبانعلی عبدالمالکی (حلالت کردم)همراه با دلنوشته های بی پایانم...
خدامیدانست او آنقدر برایم عزیز است که حتی لبخند کوتاهش می توانست روزهای سرد و خاموشم را دوباره روشن کند اما وقتی فهمیدم بودنم برای او باری شده وقتی دیدم حضورم دیگر لبخندی بر لبانش نمی آورد بلکه چشم هایش را پر از نگرانی می کند انگار تمام دنیایم آرزوهایم برنامه هایم تمام آن چیزی که قلبم میخواست بااوتجربه کنم ت
