میثم مطیعی اگر چه اسیر گناهم

اگر چه اسير گناهم
مرا هم بخوان با نگاهت
كه اين سو و آن سو نمانم
بيايم سوی خيمه‌گاهت

مرا هم گرفتار خود كن
كه از مهر تو پر شود دل
كه از هرچه جز با تو بودن
پشيمان شود حُرّ شود دل

خوشا جان و دل را به كوی تو بردن
خوشا دل سپردن خوشا سر سپردن

ياحسين
يابن الحیدر يابن الحیدر يابن الحیدر ...

خوشا خون آن عاشقانی
كه در راه تو بر زمين ريخت
خدا خون‌بهايش شد آن دَم
كه با خون پاک تو آميخت

خوشا چون حبيب از محبت
به شوق تو از جان گذشتن
خوشا چون سعيد از سعادت
شهيد نماز تو گشتن

خوشا بُشر و اَدهَم، خوشا جون و نافِع
خوشا سِيف و اسلَم، خوشا سَعد و رافع

ياحسين
يابن الحیدر يابن الحیدر يابن الحیدر ...

خدايا به خون شهيدان
به آوينی و باكری‌ها
به چمران و صياد و همّت
به تهرانی و باقری‌ها

دل سنگ ما را هم امشب
تو با يادشان باصفا كن
همان‌ها كه در وصفشان است
مِنَ المومنينَ رِجال
شده تازه در دل هوای شهادت
ببر جان ما را سوی كربلايت
ياحسين
يابن الحیدر يابن الحیدر يابن الحیدر ...
کنار قدم‌های جابر
سوی نینوا رهسپاریم
ستون‌های این جاده را ما
به شوق حرم می‌شماریم
شبیه رباب و سُکَینه
برای شما بی‌قراریم
از این سختی و دوری راه
به شوق تو باکی نداریم
فدایی زینب پر از شور و عشقیم
اگر که خدا خواست به زودی دمشقیم