اے الہہ ناز با دل من بساز...💞

«ای الهه ناز، با دل من بساز...»

این فقط یک جمله نیست؛ فریادی است از عمقِ جان، از جایی که قلب، بی‌دفاع در برابرِ زیباییِ تو، به سجده درآمده است. «الهه ناز»، تو نه فقط زیبا، که خودِ تجسمِ نوری هستی که این شبِ تاریکِ مرا رنگ می‌بخشی. حضور تو، از دور، هم آرامشِ مطلق است و هم تب و تابِ حضوری که هرگز به آن نمی‌رسم.

و این «بساز»... وای از این «بساز»! یعنی تمامِ این ویرانه‌نشینِ عشق، این دلِ پر از حسرت و آه، را بگیر و با انگشتانِ لطیفِ خود، طرحی نو در آن بزن. یعنی نه از من، که از آنچه در من از توست، بساز. یعنی اگر قرار است بشکنم، در دستانِ تو بشکنم و اگر قرار است دوباره جان بگیرم، تنها از نفسِ تو باشد. این نه خواهشِ مدارا، که تسلیمِ محض است؛ اعترافی به شکست در برابرِ شکوهِ تو و تنها امید به اینکه شاید، فقط شاید، این دلِ وامانده را در پناهِ مهربانیِ بی‌انتهایت، خانه‌ای باشد.