در انحنایِ این ساقه شکسته، «بودنی» را می بینم

در آرزوی «پرواز» است. یاسِ چشم‌ها، نه نشانه‌ی شکست، که دریچه‌ای است به سوی «افقِ نامعلومِ درون». گویی هر «پر» که ریخته، وزنی است که باید از دوشِ «تجربه» افتاد تا سبک شد برای «رهایی». این حسِ پایان، آغازِ سفری است که در آن، «خود» در آینه‌ی «خاطره‌ی پرواز»، خویشتن را بازمی‌یابد.
#‌گل_پرپر #‌داریوش #‌ترانه_های_ماندگار #‌سفر_درونی #‌تجربه_زیسته #‌رهایی #‌موسیقی_ماندگار #‌آینه_ی_درون #‌احساس #‌خاطره