اشعار محمد امین حسینلو

تو رفتی و

تو رفتی و این خانه خاموش شد
دلِ خسته‌ام بی‌تو مدهوش شد

نه آغوش مانده، نه حرفی به لب
شبم با غمِ تو هم‌آغوش شد

تو رفتی، دل از هر چه دنیا گرفت
فضای دلم سخت بی‌هوش شد

زدم شیشه‌ی بغض را بی‌صدا
که اشکم روان چون فراموش شد

ندیدی که در لحظه‌ی رفتنت
تمامِ وجودم سیه‌پوش شد

شکستم، ولی با تظاهر به صبر
دلِ بی‌کسم باز پرجوش شد

چه می‌پرسی از حالِ این نیمه‌جان؟
تو رفتی و این سینه بیهوش شد