در دلم فریاد بود در نگاهم اشک در گلویم بغض اما بلند تر از همه میخندیدم

گاهی بالغ‌ترین واکنشِ ما
سکوت است…
نه از سرِ ناتوانی،
بلکه از جایی که فهمیده‌ایم
قرار نیست همه‌چیز را توضیح بدهیم
و نه همه‌کس قرار است ما را درست ببیند.

تصویرِ ما در ذهنِ دیگران
آینه‌ی حقیقتِ ما نیست؛
بازتابِ دنیای درونِ خودشان است.
و چه رهاییِ بزرگی‌ست
وقتی بپذیریم
مسئولِ اصلاحِ این تصویرها نیستیم.

آدم‌ها اگر قرار بود
با توضیح و اصرار عوض شوند،
دنیا این‌همه زخمِ کهنه نداشت.
گاهی نزدیک نشدن
مهربانانه‌تر از نزدیک شدن است؛
و گاهی سکوت
شکلِ بالغِ احترام به خود.

ما نیامده‌ایم
همه را قانع کنیم،
آمده‌ایم
کمتر زخمی بزنیم
و اگر می‌شود
کمتر زخمی شویم.