دیاستانز؛ شاخصی برای بررسی کیفیت عسل

دیاستانز یکی از آنزیم‌های مهمی است که در آزمایش عسل مورد بررسی قرار می‌گیرد و می‌تواند اطلاعاتی درباره میزان حرارت‌دیدگی عسل در اختیار ما قرار دهد.
میزان دیاستانز کمتر از ۸ معمولاً می‌تواند نشانه حرارت‌دیدگی باشد، اما این موضوع همیشه قطعی نیست؛ زیرا برخی عسل‌ها مانند شبدر و اقاقیا به‌صورت طبیعی میزان دیاستانز پایین‌تری دارند و ممکن است مقدار آن‌ها بین ۳ تا ۸ باشد.
میزان دیاستانز در عسل‌های طبیعی معمولاً بین ۸ تا ۳۰، در عسل‌های تیره بین ۱۶ تا ۴۰ و در عسلک‌ها بین ۱۴ تا ۴۵ قرار می‌گیرد.
با افزایش حرارت، میزان دیاستانز کاهش پیدا می‌کند. با این حال، دیاستانز به‌تنهایی معیار کافی برای تشخیص طبیعی بودن عسل نیست و باید در کنار سایر شاخص‌های آزمایشگاهی بررسی شود.