شعر عاشقانه و زیبا

دل کندن

دل به چشمان سیاهش داده بودم سال‌ها
لیک لب بستم، نترسیدم ز رویم حالِ ‌ها

هر سحر، آن کوچه را بی‌درد می‌رفتم ولی
درد می‌زد شعله بر دل از نگاهش فال‌ها

بر لبم قفلی ز ترس وا شدن، بر سینه درد
دوستی پنهان شده در سایه‌ی اعمال‌ها

تا شبی با خویش گفتم: «بایدش گفتن، دگر!»
جرئتی آمد میان بغض و دل، با لال‌ها

رفتم آن شب، دل به دریا، خانه‌شان پر نور بود
پیش‌در، اسبی، درون، زرّینه‌گون اطلال‌ها

گفت مادر: «دخترم را خواستگار آمد ز راه،
آن یکی جان وزیر، آن جاه و مال و حال‌ها...»

مانده بودم، خیره بر دیوارشان، خاموش و سرد
زیر لب گفتم: «خدایا، باش با آمال‌ها...»

دیدم آن برقِ نگاهش سوی آن سو می‌پرد
آه، یعنی او سزاوار است با آن فال‌ها...

قلب من بشکست اما لب ز مهر افتاده بود
گفتمش: «خوشبخت شو... با عشق... با اقبال‌ها»

رفتم آن شب، بی‌صدا، بی‌ردّ پا، چون سایه‌ای
ماند پشتِ من غم و یادِ تمام سال‌ها

محمد امین حسینلو