بخشش همیشه لازم نیست، اما وقتی آگاهانه و از دل باشد، روح را سبک و قلب را آرام می کند.

باور کن هیچ‌کس را نمی‌توان در تمامیت شناخت،
چون هر انسانی جزئی از اقیانوسی از رازهاست،
و ما تنها در ساحل نگاهش ایستاده‌ایم،
بی‌آنکه جریان‌های درونش را بفهمیم.

آدم‌ها، همان‌هایی که گمان می‌کنی پناهگاهند،
در لحظه‌ای غیرمنتظره
چون نسیمی که شیشه‌ی پنجره را می‌لرزاند،
تمام امیدهایت را بر باد می‌دهند؛
و تو می‌مانی و سکوتی که سنگین‌تر از شب است.

اما در این رها شدن، در این دردِ خاموش،
نوری نهفته است، نوری که از ژرفای روح می‌تابد:
که هیچ‌کس مالکِ دل دیگری نیست،
و هر رفتاری، هر ترک و هر شکست،
درسیست که ما را به خودِ خویش بازمی‌گرداند.

اگر خوب نگاه کنیم، می‌بینیم
آدم‌ها مانند آینه‌اند،
اما آینه‌هایی که تصویرشان مدام تغییر می‌کند؛
و تنها در پذیرشِ این تغییر،
می‌توان آرامش یافت،
می‌توان فهمید که رهایی گاه از دستِ دیگران نیست،
بلکه از بندِ انتظار و تعلق به آنان است.

در این مسیر، در این رها شدن،
هر غم، هر ناامیدی،
قطره‌ای از باران است که روح را می‌شوید،
و تو می‌آموزی، آهسته و آرام،
که هیچ چیز و هیچ کسی کامل نیست،
جز خودِ تو، در مواجهه‌ات با جهان،
که باید با مهر و سکوت،
رازها و پیچیدگی‌های آدم‌ها را بپذیری.✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨