در دلم فریاد بود در نگاهم اشک در گلویم بغض اما بلند تر از همه میخندیدم

و ما ماندیم
با دست‌هایی که زودتر از موعد خالی شدند
و دل‌هایی که هیچ‌وقت فرصت ترمیم نیافتند.
نه فرصت ساختن داشتیم
نه مجال خراب کردن؛
همه‌چیز پیش از آن‌که «زندگی» نام بگیرد
بر سرمان آوار شد.
ما یاد گرفتیم
لبخند بزنیم وقتی درون‌مان فرو می‌ریخت،
قوی به نظر برسیم
وقتی استخوانِ روحمـان ترک برداشته بود.
یاد گرفتیم درد را قورت بدهیم
و شب‌ها
بی‌صدا
از گلو بالا بیاوریم.
نسلی بودیم
که همیشه «کمی بعد» را زندگی کرد،
کمی بعدِ آرامش،
کمی بعدِ ثبات،
کمی بعدِ خوشبختی؛
و آن «بعد»
هیچ‌وقت نرسید.
ما را نه جنگ کشت
نه قحطی
بلکه فرسایشِ امید،
انتظارِ بی‌پایان
و وعده‌هایی که هرگز
لباس واقعیت نپوشیدند
از پا درآورد.
و تلخ‌ترین حقیقت این است
که اگر امروز خسته‌ایم،
اگر خاموشیم،
اگر دل‌مان به کوچک‌ترین نور می‌لرزد،
نه از کم‌ظرفیتی ماست
نه از نخواستنِ زندگی؛
از این است که
سال‌ها
بیش از حدِ توانِ انسان
تحمل کردیم.
ما مقصر نبودیم
اگر شکستیم،
اگر ترک برداشتیم،
اگر دیگر
به آینده
مثل یک رویا نگاه نمی‌کنیم.
ما فقط
زودتر از موعد
پیر شدیم…
و این
سنگین‌ترین ظلمی‌ست
که می‌شود
بر یک نسل روا داشت