گاهی رقص صدای دردی بی پایان است که بدن را به رعشه می اندازد...»»»

گاهی رقص صدای دردی بی پایان است که بدن را به رعشه می اندازد...»»»

به درد خویش میرقصم به مرگخویش میرقصم

چنان پروانه در آتش به آشوب جهان خویش میرقصم

به دنیائی پر از نفرت به رویایی پر از ظلمت

به این دلشوره های توأمان خویش میرقصم به بغضی بی نهایت سرد
به کابوس و جهانی درد به تنهائی و بغض بی امان خویش میرقصم پر از زخمم پر از گریه
پر از دلتنگی و حسرت به ساز غصه های دل
در این آتشفشان خویش میرقصم

یاسمین جوکار
#‌دلبرانه