یکی را پسر مست و مخمور بود ز اخلاق نیکو بسی دور بود یکی باغ انگور بودش پدر معیش

یکی را پسر مست و مخمور بود ز اخلاق نیکو بسی دور بود یکی باغ انگور بودش پدر معیشت نمودی از این رهگذر چو مستی هر روز فرزند دید همه تاک آن بوستان را برید حکیمی چو بشنید، دادش پیام که ای داده بر دست شیطان لگام تو! پنداشتی آدم مست کیست؟ که مستی تو کم ز فرزند نیست گرفتم که او مست لایعقِل است به مستی نشاید ره م