شعر آیه ای ز آتش از محمد خوش بین

از شهر بی پناهی تا مرز بی قراری رفتم ولی نبودت شد ابتدای تاری تو آیه ای ز آتش من سوره ای ز دردم هر که تو را بخواند من باز تو می گردم از دور اگر چه تنها از جان به تو رسیدم در شعله های آتش با اشک دل چکیدم آغوش تو پناه است گرچه ز من ربودی در هر تپش تو بودی حتی اگر نبودی سایه شدی و رفتی در چشم باد و باران اما