دیوان حافظ غزل 277 - نسخه کامل

فکرِ بلبل همه آن است که گُل شد یارش / گُل در اندیشه که چُون عشوه کُنَد در کارش دلربایی همه آن نیست که عاشق بِکُشَند / خواجه آن است که باشد غَمِ خدمتکارش جایِ آن است که خون موج زَنَد در دلِ لعل / زین تَغابُن که خَزَف می شکند بازارش بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبود / این همه قول و غزل تعبیه در منقارش ای که