شعر خوانی زیبایی از حسین پناهی

به یاد می آورم در شبی از شب های سرد مراویا در کلبه وحشی خود کنار اجاق، سگ آبستنی را پناه دادم که پشمش کفاف پوشش همه ی زمستان مرا می داد! تا سپیده دمید مسحور چشمانش بودم آن سان که پیامبران بی کتاب، مسحور ملکوت می شوند! در چشم چپش مردی سوار بر اسب، مرده بود و در چشم راستش زنی چشم بر کلون در، به خواب رفته بود!