دیوان حافظ غزل 334 - نسخه کامل

گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم / چون گوی چه سرها که به چوگانِ تو بازم زلفِ تو مرا عمر دراز است ولی نیست / در دست، سرِ مویی از آن عمرِ درازم پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب / از آتشِ دل پیش تو چون شمع گُدازم آن دَم که به یک خنده دَهَم جان چو صُراحی / مستانِ تو خواهم که گُزارَند نمازم چون نیست نمازِ منِ آل