من چه در وهم وجودم چه عدم ، دلتنگم از عدم تا به وجود آمده ام دلتنگم روح از افلاک

من چه در وهم وجودم چه عدم ، دلتنگم از عدم تا به وجود آمده ام دلتنگم روح از افلاک و تن از خاک در این ساغر پاک از درآمیختن شادی و غم دلتنگم خوشه ای از ملکوت تو مرا دور انداخت من هنوز از سفر باغ اِرم دلتنگم ای نبخشوده گناه پدرم ، آدم را به گناهان نبخشوده قسم ، دلتنگم باز با خوف و رجا سوی تو می آیم من دو قدم دلهر