سایه ای در باد شعری از محمد خوش بین

دست بردم به شاخه ای ارزان ریشه اما به استخوانم بود تیغ گشت و برید دستم را عشق زخمی ترین زبانم بود هرچه کردم عبور ممکن نیست از گذرگاه چشم هایی که با نگاهی شبیه تردیدند مثل آیینه های تکه تکه سایه ای مانده در راه است پشت هر پنجره تماشاگر مثل شعری که جا گذاشته ای روی دیوارهای یک دفتر خانه ام را گرفت طوفانت با