دیوان حافظ غزل 164 - نسخه کامل

نفسِ بادِ صبا مُشک فشان خواهد شد / عالَمِ پیر دگرباره جوان خواهد شد ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد / چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد این تَطاول که کشید از غمِ هجران بلبل / تا سراپردهٔ گل نعره زنان خواهد شد گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر / مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد ای دل ار عشرتِ امروز به فردا