پیام جدید از پشتیباندیوان حافظ غزل 207 - نسخه کامل
یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود / دیده را روشنی از خاکِ درت حاصل بود راست چون سوسن و گل از اثرِ صحبتِ پاک / بر زبان بود مرا آن چه تو را در دل بود دل چو از پیرِ خِرَد نَقلِ مَعانی می کرد / عشق می گفت به شرح آن چه بر او مشکل بود آه از آن جور و تَطاول که در این دامگَه است / آه از آن سوز و نیازی که در آن محف
