دیوان حافظ غزل 355 - نسخه کامل

حالیا مصلحت وقت در آن می بینم / که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم / یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم / تا حریفان دغا را به جهان کم بینم سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو / گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم بس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاح / شرمسار