دیوان حافظ غزل 235 - نسخه کامل

زهی خجسته زمانی که یار بازآید / به کامِ غمزدگان غمگُسار بازآید به پیشِ خیلِ خیالش کشیدم اَبلقِ چشم / بدان امید که آن شهسوار بازآید اگر نه در خمِ چوگان او رَوَد سَرِ من / ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید مقیم بر سرِ راهش نشسته ام چون گرد / بدان هوس که بدین رهگذار بازآید دلی که با سرِ زلفین او قراری داد / گمان