شانس من در روایت تصویر

سواری با باد

موتور سوار، تنها نیست.
همنشینش باد است.
جادۀ زیر چرخ‌ها نوارِ سیاهی است که به افق دوخته شده
و او سوزنِ خاطراتِ تازه را می‌کشد به دلِ آن.

هنگامی که دسته‌گاز را می‌پیچی،
جهان از دو نیم می‌شود:
نیمۀ پشت‌سر، گذشته.
نیمۀ پیش‌رو، رویایی که هنوز نفس می‌کشد.
و تو در مرزِ این دو ایستاده‌ای،
فرمانی در دست و آسمانی در پیش.

این فقط رفتن از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر نیست؛
رقصیدن با خطِ مستقیم جاده است،
احساسِ تپشِ موتور زیر پا،
و کشفِ ترانۀ تازه‌ای که باد برای گوش‌های تنها می‌خواند.

هر پیچ، رازی است که با شیبِ بدن فاش می‌شود
و هر مسیرِ جدید، برگِ سفیدی است
که با ردِ لاستیک بر آن شعری نوشته می‌شود
در ستایشِ آزادی.