دیوان حافظ غزل 177 - نسخه کامل

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند / نه هر که آینه سازد سِکندری داند نه هر که طَرْفِ کُلَه کج نهاد و تُند نشست / کلاه داری و آیینِ سروری داند تو بندگی چو گدایان به شرطِ مزد مکن / که دوست خود روشِ بنده پروری داند غلامِ همّتِ آن رندِ عافیت سوزم / که در گداصفتی کیمیاگری داند وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی / وگرنه