دیوان حافظ غزل 105 - نسخه کامل

صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد / ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد آن که یک جرعه مِی از دست توانَد دادن / دست با شاهدِ مقصود در آغوشش باد پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت / آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد شاهِ تُرکان، سخنِ مدعیان می شِنَوَد / شرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاوشش باد گر چه از کِبر، سخن با منِ