دیوان حافظ غزل 155 - نسخه کامل

اگر روم ز پِی اش فتنه ها برانگیزد / ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری / چو گَرد در پِی اش افتم چو باد بُگْریزد و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس / ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد من آن فریب که در نرگسِ تو می بینم / بس آبروی که با خاک ره برآمیزد فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست /