فیلم چراغ های ناتمام

فیلم چراغ های ناتمام
خلاصه داستان: یک نویسنده ایده آلیست سرانجام مجذوب یک داستان جنگی می شود. یک کوله پشتی حاوی اطلاعات زیادی درباره پانزده سربازی است که در جنگ ایران و عراق جان باختند و هرگز پیدا نشدند.
درام، عاشقانه، معمایی
سال تولید
1395
محصول
ایران
مدت زمان
86 دقیقه
زبان
فارسی
کیفیت
1080720480
بازیگران
مجید صالحی - داریوش ارجمند - شقایق فراهانی - حسین مهری - الهام نامی
خلاصه داستان: یک نویسنده ایده آلیست سرانجام مجذوب یک داستان جنگی می شود. یک کوله پشتی حاوی اطلاعات زیادی درباره پانزده سربازی است که در جنگ ایران و عراق جان باختند
معرفی و دانلود فیلم چراغ های ناتمام
فیلم چراغ های ناتمام اثری‌ست در ژانر اجتماعی ـ دفاع مقدس که با کارگردانی مصطفی سلطانی و نویسندگی محسن جسور ساخته شده است. این فیلم که با تهیه‌کنندگی مشترک مجتبی امینی و مجید اسماعیلی به مرحله تولید رسیده، از حضور بازیگرانی باسابقه و خوش‌نام بهره برده؛ چهره‌هایی مانند مجید صالحی، شقایق فراهانی، حسین مهری، الهام نامی، حسین ملکی، داریوش ارجمند و علیرضا استادی که هرکدام به‌تنهایی می‌توانند وزن احساسی و روایی یک فیلم را بالا ببرند.



این ترکیبِ متوازنِ بازیگران، در کنار تیم فنی حرفه‌ای، فضایی تأثیرگذار و انسانی خلق کرده. از موسیقی گرفته تا طراحی صحنه، چهره‌پردازی و جلوه‌های ویژه؛ تمام اجزای فنی فیلم، هماهنگ و هدفمند کنار هم قرار گرفته‌اند تا تجربه‌ای متفاوت و درگیرکننده برای تماشاگر رقم بخورد.



روایت اصلی فیلم، زندگی نویسنده‌ای را دنبال می‌کند که در تلاقی باورهای درونی و چالش‌های بیرونی‌اش، دست‌وپنجه نرم می‌کند با انتخاب‌هایی سخت. او به‌دنبال یافتن مضمونی‌ست که همسو با ایمان و دغدغه‌هایش باشد. اما این جست‌وجو، ساده نیست. گاهی آن‌قدر پیچیده می‌شود که انگار در دل جمعیتی انبوه، باید راه خودش را پیدا کند. انگار در میان هزاران نفر، تنها مانده. همان تنهایی آشنایی که شاید همه‌ ما، حداقل یک‌بار تجربه‌اش کرده‌ایم…



فیلم، فضای شاعرانه‌ای دارد. نه آن‌طور که از واقعیت دور باشد، بلکه درست شبیه وقتی که آدم از پنجره‌ی قطار در حال حرکت، بیرون را تماشا می‌کند. همه‌چیز در گذر است و ذهن، پیوسته پرسش می‌سازد.فیلم سینمایی چراغ های ناتمام به سراغ معنویت می‌رود، اما نه شعاری و سطحی. قصه، لایه‌لایه پیش می‌رود و تماشاگر را به سفری درونی دعوت می‌کند؛ سفری که هم شخصی‌ست، هم جمعی. مثل قدم‌زدن در راهروهای ذهن، با نوری کم‌سو که هر لحظه ممکن است خاموش شود… یا شاید روشن‌تر.