غزل رفتگان روی دار از مجید مومن تدوین و دکلمه مقبوله سادات موسوی

چون قلعه ی تنهایی تپه حصارم مرد کهنسالی در آغوش غبارم تصویری از خفاش ها بر روی دوشم مثل فسیلی مانده از دوران غارم شمشیری ازمقدونیه خون مرا ریخت چون تخته جمشیدم دگر جانی ندارم سروی خمم با شانه هایی سست و ویران من یادگار سرزمین های بهارم پیغمبرانی از بلوغ و بوسه بودند مرد و زن پاکیزه ی ایل و تبارم پیغمبر