دیوان حافظ غزل 216 - نسخه کامل

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود / سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش / بیچاره ندانست که یارش سفری بود تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتاد / تا بود فلک، شیوهٔ او پرده دری بود منظورِ خردمندِ من آن ماه که او را / با حُسنِ ادب شیوهٔ صاحب نظری بود از چنگِ مَنَش اختر بَدمِهر به