دیوان حافظ غزل 252 - نسخه کامل

گر بُوَد عمر، به میخانه رَسَم بارِ دِگَر / بجز از خدمتِ رندان نکنم کارِ دِگَر خُرَّم آن روز که با دیدهٔ گریان بِرَوَم / تا زنم آب درِ میکده یک بارِ دگر معرفت نیست در این قوم خدا را سَبَبی / تا بَرَم گوهرِ خود را به خریدارِ دگر یار اگر رفت و حقِ صحبتِ دیرین نشناخت / حاشَ لِلَّه که رَوَم من ز پِیِ یارِ دگر گر م