دیوان حافظ غزل 488 - نسخه کامل

سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی / گفت بازآی که دیرینه این درگاهی همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان / پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی بر در میکده رندان قلندر باشند / که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای / دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی سر ما و در میخانه که طرف بامش / به فلک بر شد و دیوار