دیوان حافظ غزل 431 - نسخه کامل

لبش می بوسم و در می کشم می / به آب زندگانی برده ام پی نه رازش می توانم گفت با کس / نه کس را می توانم دید با وی لبش می بوسد و خون می خورد جام / رخش می بیند و گل می کند خوی بده جام می و از جم مکن یاد / که می داند که جم کی بود و کی کی بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب / رگش بخراش تا بخروشم از وی گل از خلوت به باغ آورد