دیوان حافظ غزل 168 - نسخه کامل

گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد / بسوختیم در این آرزویِ خام و نشد به لابه گفت شبی میرِ مجلسِ تو شوم / شدم به رغبتِ خویشش کمین غلام و نشد پیام داد که خواهم نشست با رندان / بشد به رندی و دُردی کشیم نام و نشد رواست در بَر اگر می تَپَد کبوترِ دل / که دید در رهِ خود تاب و پیچِ دام و نشد بدان هوس که به مستی ببو