دیوان حافظ غزل 224 - نسخه کامل

خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود / به هر دَرَش که بخوانند بی خبر نرود طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولی / ولی چگونه مگس از پِی شکر نرود سوادِ دیدهٔ غمدیده ام به اشک مشوی / که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدار / چرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجا