دیوان حافظ غزل 196 - نسخه کامل

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند / آیا بُوَد که گوشهٔ چشمی به ما کنند دَردَم نهفته بِه ز طبیبانِ مدعی / باشد که از خزانهٔ غیبم دوا کنند معشوق چون نقاب ز رخ درنمی کشد / هر کس حکایتی به تَصوّر چرا کنند؟ چون حُسنِ عاقبت نه به رندی و زاهدیست / آن بِه که کارِ خود به عنایت رها کنند بی معرفت مباش که در من یزیدِ عشق