دیوان حافظ غزل 84 - نسخه کامل

ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت / دَردِه قدح که موسمِ ناموس و نام رفت وقتِ عزیز رفت بیا تا قضا کنیم / عمری که بی حضور صُراحی و جام رفت مستم کن آن چنان که ندانم ز بی خودی / در عرصهٔ خیال که آمد، کدام رفت بر بوی آن که جرعهٔ جامت به ما رسد / در مَصطَبِه دعایِ تو هر صبح و شام رفت دل را که مرده بود حیاتی به جان رس