دیوان حافظ غزل 242 - نسخه کامل

بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید / نویدِ فتح و بشارت به مِهر و ماه رسید جمالِ بخت ز رویِ ظفر نقاب انداخت / کمالِ عدل به فریادِ دادخواه رسید سپهر، دور خوش اکنون کُنَد که ماه آمد / جهان به کامِ دل اکنون رسد که شاه رسید ز قاطعانِ طریق این زمان شوند ایمن / قوافلِ دل و دانش که مَرد راه رسید عزیزِ مصر به رغمِ برادرا