دیوان حافظ غزل 490 - نسخه کامل

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی / خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی دل که آیینه شاهیست غباری دارد / از خدا می طلبم صحبت روشن رایی کرده ام توبه به دست صنم باده فروش / که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج / نروند اهل نظر از پی نابینایی شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان / ور نه پروان