دیوان حافظ غزل 358 - نسخه کامل

غم زمانه که هیچش کران نمی بینم / دواش جز می چون ارغوان نمی بینم به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت / چرا که مصلحت خود در آن نمی بینم ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر / چرا که طالع وقت آن چنان نمی بینم نشان اهل خدا عاشقیست با خود دار / که در مشایخ شهر این نشان نمی بینم بدین دو دیده حیران من هزار افسوس / که با دو آینه