دیوان حافظ غزل 419 - نسخه کامل

وصال او ز عمر جاودان به / خداوندا مرا آن ده که آن به به شمشیرم زد و با کس نگفتم / که راز دوست از دشمن نهان به به داغ بندگی مردن بر این در / به جان او که از ملک جهان به خدا را از طبیب من بپرسید / که آخر کی شود این ناتوان به گلی کان پایمال سرو ما گشت / بود خاکش ز خون ارغوان به به خلدم دعوت ای زاهد مفرما / که ای