دیوان حافظ غزل 393 - نسخه کامل

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن / منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم / که در طریقت ما کافریست رنجیدن به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات / بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست / به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب / که تا