دیوان حافظ غزل 219 - نسخه کامل

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود / بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود بنوش جامِ صبوحی به نالهٔ دَف و چنگ / ببوس غَبغَب ساقی به نغمهٔ نی و عود به دورِ گُل منشین بی شراب و شاهد و چنگ / که همچو روزِ بقا هفته ای بُوَد معدود شد از خروجِ رِیاحین چو آسمان روشن- / زمین، به اخترِ میمون و طالعِ مسعود ز دستِ شاهدِ