دیوان حافظ غزل 245 - نسخه کامل

الا ای طوطیِ گویایِ اسرار / مبادا خالیَت شِکَّر ز مِنقار سَرَت سبز و دلت خوش باد جاوید / که خوش نقشی نمودی از خطِ یار سخن سربسته گفتی با حریفان / خدا را زین معما پرده بردار به رویِ ما زن از ساغر گلابی / که خواب آلوده ایم ای بختِ بیدار چه رَه بود این که زد در پرده مطرب / که می رقصند با هم مست و هشیار از آن افی