دیوان حافظ غزل 189 - نسخه کامل

طایر دولت اگر باز گذاری بِکُنَد / یار بازآید و با وصل قراری بِکُنَد دیده را دَستگَهِ دُرّ و گهر گر چه نَمانْد / بخورد خونی و تدبیرِ نثاری بکند دوش گفتم بکند لعلِ لبش چارهٔ من / هاتفِ غیب ندا داد که آری بکند کَس نَیارَد بَرِ او دَم زَنَد از قصهٔ ما / مگرش بادِ صبا گوشْ گذاری بکند داده ام بازِ نظر را به تَذَرْو