دیوان حافظ غزل 484 - نسخه کامل

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی / ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی به خدایی که تویی بنده بگزیده او / که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست / بی دلی سهل بود گر نبود بی دینی ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد / آفرین بر تو که شایسته صد چندینی عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار /