دیوان حافظ غزل 269 - نسخه کامل

دلا رَفیقِ سفر، بختِ نیکخواهت بس / نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش / که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل / حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس به صَدرِ مَصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی نوش / که این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس زیادتی مَطَلَب، کار ب