دیوان حافظ غزل 171 - نسخه کامل

دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد / کز حضرتِ سلیمان، عشرت اشارت آمد خاکِ وجود ما را، از آبِ دیده گِل کن / ویرانسرایِ دل را، گاهِ عمارت آمد این شرحِ بی نهایت، کز زلفِ یار گفتند / حرفیست از هزاران، کـ اَندر عبارت آمد عیبم بپوش زنهار، ای خرقهٔ می آلود / کان پاکِ پاکدامن، بهرِ زیارت آمد امروز جایِ هر کس، پیدا شود