دیوان حافظ غزل 452 - نسخه کامل

طفیل هستی عشقند آدمی و پری / ارادتی بنما تا سعادتی ببری بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش / که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند / به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار / که در برابر چشمی و غایب از نظری هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت / که هر صباح و مسا شمع