دیوان حافظ غزل 119 - نسخه کامل

دلی که غیب نمای است و جامِ جم دارد / ز خاتمی که دمی گم شود، چه غم دارد؟ به خَطُّ و خالِ گدایان مده خزینهٔ دل / به دستِ شاهوَشی دِه که محترم دارد نه هر درخت تحمّل کند جفایِ خزان / غلامِ همتِ سروم که این قدم دارد رسید موسمِ آن کز طرب چو نرگسِ مست / نهد به پایِ قدح هر که شش درم دارد زر از بهایِ می اکنون چو گل در