دیوان حافظ غزل 313 - نسخه کامل

بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم / مشتاقِ بندگیّ و دعاگویِ دولتم زان جا که فیضِ جامِ سعادت فروغِ توست / بیرون شدی نُمای ز ظلماتِ حیرتم هر چند غرقِ بحرِ گناهم ز صد جهت / تا آشْنایِ عشق شدم ز اهل رحمتم عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم / کاین بود سرنوشت ز دیوانِ قسمتم مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار / این